thumbnail image
  • Teenage Fanclub
  • Gavin Friday
  • …  
    • Teenage Fanclub
    • Gavin Friday
  • Teenage Fanclub
  • Gavin Friday
  • …  
    • Teenage Fanclub
    • Gavin Friday
  • Norman Blake: “Wij waren gelukkig net onsuccesvol genoeg om meestal niet herkend te worden.”

    Interview: Rino Feys

    Teenage Fanclub tourde met Nirvana in de explosieve Nevermind-periode en later met Radiohead ten tijde van OK Computer, maar bleef zelf altijd opvallend op de achtergrond. Misschien is dat hun kracht: een band die klassiek werd zonder ooit bombastisch te worden.

    Op hun nieuwe album, Do Not Dare To Dream, schrijven Norman Blake en Raymond McGinley over verlies, liefde en verdergaan wanneer het leven anders is uitgevallen dan gedacht. De gitaren hebben hun scherpe randen grotendeels verloren, en ergens onderweg is het licht veranderd. Maar de vertrouwde samenzang en de melodieën die zich langzaam in je hoofd nestelen, zijn gebleven.

    Begin jaren negentig kon ik Teenage Fanclub enkele keren interviewen. Ruim dertig jaar later kijken Norman Blake en ik elkaar opnieuw aan, elk vanuit onze eigen werkkamer. Toen we spraken, moest hun nieuwe album nog worden opgenomen. We keerden terug naar drie sleutelplaten uit hun geschiedenis: Bandwagonesque, Thirteen en Grand Prix.

    Rino: Sinds 1989 zijn jullie eigenlijk altijd blijven doorgaan.

    Norman: Je moet open van geest blijven en als je de kans krijgt om te werken, dan moet je dat doen. Het leven is eindig, dus op een dag stopt alles toch. Om te kunnen touren heb je tegenwoordig ook echt een album nodig. Nieuw werk promoot tegenwoordig vooral de tour, want de meeste mensen kopen geen platen meer. Maar een album helpt dus om tickets te verkopen.

    Rino: Er is veel verloren gegaan in die digitale tijden.

    Norman: Aan de ene kant is het natuurlijk geweldig dat mensen toegang hebben tot al die muziek. Ik hou van het idee dat je aan een nummer kunt denken en het meteen kunt beluisteren. Maar de muzikanten worden helaas niet correct vergoed door die bedrijven. Het is heel moeilijk om geld te verdienen met streaming. Vandaag verdienen we vooral geld met optredens. Dat is volledig omgedraaid.

    Rino: En een album als geheel is ook iets anders geworden.

    Norman: Albums zijn geen ding meer zoals vroeger. Als je een album op Spotify bekijkt, hebben de eerste twee of drie nummers veel plays en de rest bijna niets. Dat is triest, want wij denken nog altijd aan een album als een compleet werk. Als een reeks nummers die een moment in de tijd vangen. Voor veel mensen is dat idee verdwenen. Best wel vreemd, een beetje alsof je een boek koopt en enkel de eerste hoofdstukken leest.

    Rino: Teenage Fanclub bestaat intussen al meer dan drie decennia. Herinner je je nog iets van die prille begindagen?

    Norman: Daarvoor moet ik eerst nog iets verder in de tijd terugkeren: voor Teenage Fanclub zaten Raymond McGinley en ik in The Boy Hairdressers. We maakten een 12-inch op het label van Stephen Pastel. Francis MacDonald maakte ook deel uit van de band, en later sloot Jim Lambie zich aan, die nu een behoorlijk succesvol beeldend kunstenaar is.

    Rino: Dus het begon echt in een kleine scène?

    Norman: Ja, iedereen kende elkaar, wist waar de anderen mee bezig waren. Het gebeurde allemaal heel organisch. Op een bepaald moment koos iemand ervoor om een andere richting uit te gaan. Maar Raymond en ik besloten verder samen te werken. We maakten demo’s, onder meer van “Everything Flows”, en dachten: waarom zouden we niet gewoon een band samenstellen, een album maken en het uitbrengen?

    Rino: Zo simpel kan het zijn.

    Norman: (lacht) Precies. We vroegen Francis om te drummen op de eerste plaat. Daarna hadden we een bassist nodig. Gerard Love was een vriend van me. Ik belde hem en hij zei meteen ja. We namen dan in drie dagen een volledig album op in Pet Sounds Studio in Glasgow, een studio van Wet Wet Wet. Maar we waren niet helemaal tevreden met wat eruit gekomen was. Francis ging intussen naar de universiteit, dus we hadden een andere drummer nodig. Zo kwam Brendan O’Hare erbij. Daarna gingen we naar Sweet 16 in Rochdale, de studio van Peter Hook, en namen daar nog extra songs op.

    Rino: Die eerste plaat was een samenstelling van correcties en aanvullingen.

    Norman: Inderdaad. Maar het belangrijkste was: we wilden geen demo’s meer. We wilden een afgewerkt product, iets om mee uit te pakken. Ik gaf een tape van dat album aan Stephen Pastel. Die gaf ze door aan Gerard Cosloy, die samen met Chris Lombardi in New York net Matador Records aan het opstarten was. Zo werd ons eerste album uiteindelijk de derde release op Matador. Hij gaf de tape ook door aan Dave Barker in Londen, en die zei dat hij de plaat in het United Kingdom wilde uitbrengen. Dus plots hadden we twee labels. We begonnen veel shows te spelen. Onze eerste shows waren in Amerika. We speelden in CBGB’s op de lanceringsavond van Matador, in 1990, denk ik. Daarna de UK, Europa… en toen kwam Alan McGee, die ik kende via Primal Scream. Hij contacteerde ons en zei dat Creation graag onze volgende plaat wilde uitbrengen. We zeiden oké. Hij zei gewoon: ga de studio in, wij betalen wel. Hij vroeg niet eens een contract.

    Rino: En toen maakten jullie het fantastische Bandwagonesque. Een plaat die speels klonk, maar tegelijk een weemoedige snaar raakte.

    Norman: Ja, dat klinkt best logisch. Misschien omdat die muziek zo licht en open klinkt, terwijl sommige thema’s donkerder zijn. In het begin van een band ben je vooral de som van je invloeden. Wij hielden van Exile on Main St., van Sonic Youth, van Arthur Lee and Love en van garagerock. Op die eerste plaat brouwden we daar echt een stoofpot van.

    Rino: Tock klinkt Bandwagonesque alsof jullie al een eigen stem gevonden hadden.

    Norman: Dat kwam door Don Fleming. Hij produceerde die plaat, en hoorde ons met harmonieën experimenteren. Hij zei: daarop moeten jullie je focussen, want niemand doet dat tegenwoordig nog. En toen begon daar echt iets van onszelf te ontstaan.

    Rino: Een vreemde vraag misschien, maar hadden jullie iets met Status Quo?

    Norman: (lacht) Het is helemaal geen vreemde vraag. We waren eigenlijk allemaal wel fan, op een bepaalde manier. Zeker van de vroege platen. “Pictures of Matchstick Men” bijvoorbeeld, dat is echt een geweldige song. En hun humor. Niet alles moest zwaar en ernstig zijn. Begrijp me niet verkeerd, we namen onze muziek heel ernstig, maar we wilden niet zo’n band zijn die doet alsof lachen verboden is.

    Rino: Dat voelde je ook. Toen ik jullie in die tijd interviewde, hing er altijd zo’n uitgelaten sfeer rond de band.

    Norman: Daarop was alles gebaseerd. Dat was heel belangrijk voor ons. Sommige mensen denken dat conflict creativiteit voedt, maar voor ons werkte dat net verlammend. Wij wilden dat iedereen in de band, en ook de crew, goed met elkaar overweg kon. Als het een strijd wordt, houdt het voor ons op.

    Rino: Rond die periode werd de band in korte tijd heel groot. Hoe ging je om met die hype?

    Norman: Je surft gewoon mee, je kunt er toch weinig aan veranderen. Wij zaten bij Geffen en DGC in Amerika. Ze hadden net Nirvana groot gemaakt, en Sonic Youth met Goo. Ze tekenden ons ongeveer in die periode. Misschien dachten ze dat we op een bepaalde manier konden crossoveren, of dat we iets van die golf zouden meepikken.

    Rino: Maar zelf dachten jullie niet in die termen?

    Norman: Nee, totaal niet. We verwachtten eigenlijk helemaal geen succes op die schaal. We deden het goed, absoluut. We verkochten veel platen in Amerika en toerden veel. Maar dat was niet waar DGC op hoopte. Zij wilden miljoenen platen verkopen, terwijl wij gewoon blij waren dat we konden touren en muziek maken.

    Rino: Je toerde ook met Nirvana, in de periode van Nevermind.

    Norman: We deden het Europese luik van de Nevermind-tour. Dat was best wel indrukwekkend: je ziet een fenomeen ontploffen, en jij bent daar misschien maar een piepklein onderdeel van, maar je bent er wel bij. Plots speelden we in arena’s. Ongelooflijk. We kenden hen al rond Bleach, via vrienden. Het waren zeer fijne gasten. Ze waren zelf ook overweldigd door hoe snel alles ging. Het was best beangstigend maar evengoed een fantastische ervaring.

    Rino: En later maakte je het nog eens mee met Radiohead.

    Norman: Ja, we deden de OK Computer-tour met hen in Amerika. Ze speelden zalen van drie- à vierduizend man, hoewel ze gemakkelijk veel grotere zalen hadden kunnen vullen. Maar ze hielden het bewust wat kleiner in aanloop naar de release van het album. Ik ging elke avond kijken: man, ze waren ongelofelijk live, creëerden een ongelooflijk geluid. En hun toewijding aan het publiek was indrukwekkend. Thom had keelpijn, was ziek, maar elke avond gaf hij zich helemaal. Jonny Greenwood deed toen zelfs onze lichten. Hij vroeg: “Mag ik jullie belichting doen?” Wij zeiden: “Jonny, leef je uit.” (hoofdschuddend) Onvoorstelbaar. Lovely guy.

    Rino: Was er in die tijd een band of artiest die veel voor jullie betekende?

    Norman: Er waren veel tijdsgenoten die we goed vonden. Stereolab bijvoorbeeld. En Alan McGee bracht geweldige platen uit: My Bloody Valentine, Felt, Primal Scream, en later Oasis, die geld in het laatje brachten. We hielden ook van Superchunk, en nu zitten we op hun label, Merge, wat fantastisch is.

    Rino: Wij, de luisteraars, leefden met die muziek, maar jullie deelden een leven met die mensen.

    Norman: We hebben veel geluk gehad, daar zijn we ons altijd van bewust geweest. De eerste keer in New York speelden we in een of ander pand, de nacht voor CBGB’s, voor die Matador-launch. We kwamen in contact met Yo La Tengo en sindsdien zijn we vrienden. Dat is zesendertig jaar geleden of zo. We hielden ook enorm van Daniel Johnston. Kijk, dat is een brief die Daniel ons gaf. (Norman houdt de brief eventjes voor het scherm.) Er staat: “A super excellent Teenage Fan Club…” en dan “I am your biggest fan, if you know what I mean… Love your music sincerely… Love Daniel Johnston.”

    Rino: Dat moet bijzonder geweest zijn.

    Norman: Ja, dat was ongelofelijk. Ik heb uiteindelijk ook getourd met Daniel in een soort supergroep: ik, James McNew van Yo La Tengo, Scout Niblett, Jad Fair, Mark Linkous… Wij waren de band achter Daniel. Het was een korte tour, maar een ongelooflijke ervaring, heel plezierig. Zo werd ik ook vrienden met Mark Linkous. Geweldige, lieve gast. Zo getalenteerd. Hij maakte prachtige muziek. Zo erg dat hij er niet meer is. Er is een song, “The Most Beautiful Widow in Town”, ik schiet nog steeds vol telkens ik dat nummer hoor.

    Rino: Bandwagonesque sluit af met een nogal apart instrumentaal nummer: “Is This Music”. Hadden jullie iets met folk?

    Norman: Dat nummer was van Jerry. Hij had een riff. Ik had een drum machine, een EMU Drumulator, denk ik. We prutsten wat, ik programmeerde een beat en we legden er gitaren overheen. Francis heeft een achtergrond in folk. Hij is bevriend met John McCusker, een geweldige fiddler, die op bijna al onze albums speelde. In Schotland kun je folk gewoon plukken, het hangt er in de lucht. (lacht)

    Rino: Van die drie platen raakt Thirteen mij het meest. Door de melancholie, maar ook door iets euforisch. Hard en tegelijk heel breekbaar.

    Norman: Wij hadden er een dubbel gevoel over. In die tijd maakten we die platen snel, zoals je dat doet als jonge band. Niet zoals in de sixties, toen ze twee albums per jaar uitbrachten, maar wij maakten toch drie albums in ongeveer drie jaar. Op die leeftijd ben je ontzettend productief. Ik heb er veel goede herinneringen aan. Maar Thirteen was een hele opgave. We waren lang op tour geweest en gingen toen meteen de studio in. We begonnen met dertig songs en sneden langzaam weg tot er een album overbleef. Dat was geen goed idee. Het vergde vele maanden werk.

    Rino: Omdat je dan het moment verliest?

    Norman: Exact. De les die we daaruit trokken was: je mag niet te lang aan een LP werken. Je moet dat moment vangen! Nu kies ik liever een kleinere set songs en focus ik daarop.

    Rino: Toen Grand Prix uitkwam, had ik het gevoel: nu klopt alles. Helderheid, balans, vertrouwen.

    Norman: De recensies over Thirteen waren niet unaniem geweldig en het proces was ons ook niet goed bevallen. Dus bij de volgende plaat wilden we het veel strakker aanpakken. We boekten The Manor in Oxford, een legendarische studio waar Tubular Bells is opgenomen. We gingen daar een maand in. We werkten met David Bianco, een Amerikaan, ondertussen ook overleden.

    Rino: Wat was zijn inbreng?

    Norman: We ontmoetten hem in LA. Hij had Teenager of the Year van Frank Black geproducet of ge-engineerd. Frank is een vriend en toen we hem op een keer bezochten, maakten we kennis met David, het klikte meteen. David was old-school, heeft met iedereen gewerkt, van The Stones tot AC/DC. Hij was Rick Rubins house guy. Hij zat echt te werken aan die mengtafel en gaf de plaat een eigen klank. We maakten dat album snel en mixten in LA. Voor het eerst voelde het alsof alles op zijn plaats viel.

    Rino: In aanloop naar het interview las ik de lyrics nog eens opnieuw en het voelde als een verhaal in drie delen: de jonge lichtheid van het bestaan, daarna de complete verwarring en toen plots: helderheid.

    Norman: Ja, dat klopt wel, denk ik. Terwijl je die albums maakt, word je ouder, volwassener. We schrijven vanuit persoonlijke ervaring. Dus elke plaat weerspiegelt waar we op dat moment staan als mensen.

    Rino: Jullie waren drie verschillende songwriters, maar het klopte altijd als één band.

    Norman: Het mooie aan drie songwriters is dat de last niet op één persoon ligt. Als je tien of vijftien albums maakt, dan heb je het over honderdvijftig songs. Het is moeilijk om dat allemaal op niveau te houden als alles van één persoon moet komen. Daarnaast beïnvloed je elkaar ook. Je hoort een geniale vondst van een ander en denkt: damn, ik moet ook iets maken dat zo goed is. En je speelt mee in elkaars songs. Voor ons was dat altijd een kracht.

    Rino: Ik denk soms dat het uiteindelijk beter is dat je niet zó groot wordt als Nirvana.

    Norman: Absoluut. Bijna niemand weet wie we zijn. Maar als je zo groot bent, word je overal herkend. Dat lijkt me zwaar. Wij waren gelukkig net onsuccesvol genoeg om meestal niet herkend te worden.

    Rino: Voor mij is er ook een tweede Teenage Fanclub: voller, kalmer, warmer, meer reflectief.

    Norman: Ja, dat is nu eenmaal wat er gebeurt als je ouder wordt. Je kijkt terug en tegelijk schrijf je over wat er in je leven gebeurt. Ik ben vijf jaar geleden gescheiden van mijn vrouw, en dat was traumatisch. Maar songs daarover schrijven heeft me geholpen, het hielp me om ermee in het reine te komen. Het is oké nu. Ik heb een goede relatie met mijn ex-vrouw. Dingen gebeuren: relaties, mensen die je ontmoet. We schrijven niet echt uitgesproken politieke songs, al sluipen er soms wel politieke verwijzingen in. Maar liever putten we uit onze persoonlijke levens.

    Rino: Als je met je jongere zelf kon praten, wat zou je hem dan zeggen?

    Norman: Ik zou niet zoveel veranderen, maar toch één tip: besteed meer tijd aan de lyrics. Soms luister ik terug naar oude teksten en denk ik: dat had ik toch iets beter kunnen doen. In het begin had ik het gevoel dat ik niets te zeggen had. Maar ik maakte er gewoon geen werk van. Dus: Norman, neem meer tijd, pak een notitieboekje, kijk rond, maak notities en schrijf betere teksten. (lacht)

    Op vrijdag 23 oktober stelt Teenage Fanclub het nieuwe album voor in Le Reflektor in Luik,

    op zaterdag 24 oktober in het Cactus Muziekcentrum in Brugge.

    Norman Blake: “Luckily, we were just unsuccessful enough to mostly go unrecognised.”

    Teenage Fanclub toured with Nirvana during the explosive Nevermind period and later with Radiohead around OK Computer, yet always remained remarkably in the background. Perhaps that is their strength: a band that became classic without ever becoming bombastic.

    On their new album, Do Not Dare To Dream, Norman Blake and Raymond McGinley write about loss, love and carrying on when life has turned out differently than expected. The guitars have largely lost their sharp edges, and somewhere along the way the light has changed. But the familiar harmonies and the melodies that slowly nestle in your head are still there.

    In the early nineties I got to interview Teenage Fanclub several times. More than thirty years later, Norman Blake and I face each other again, each from our own study. When we spoke, their new album had yet to be recorded. We returned to three key records from their history: Bandwagonesque, Thirteen and Grand Prix.

    On Friday 23 October, Teenage Fanclub present the new album at Le Reflektor in Liège, and on Saturday 24 October at Cactus Muziekcentrum in Bruges.

    Rino: Since 1989, you’ve essentially never stopped.

    Norman: You have to keep an open mind, and when you get the chance to work, you have to take it. Life is finite, so one day it all stops anyway. These days you really need an album in order to tour. New material mainly promotes the tour now, because most people don’t buy records anymore. But an album does help sell tickets.

    Rino: A lot has been lost in these digital times.

    Norman: On the one hand, it’s obviously wonderful that people have access to all that music. I love the idea that you can think of a song and listen to it straight away. But unfortunately the musicians aren’t properly compensated by those companies. It’s very hard to make money from streaming. Today we mainly earn money from playing live. That’s been completely reversed.

    Rino: And an album as a whole has become something different too.

    Norman: Albums aren’t a thing anymore the way they used to be. If you look at an album on Spotify, the first two or three tracks have lots of plays and the rest have almost nothing. That’s sad, because we still think of an album as a complete work. As a series of songs capturing a moment in time. For many people that idea has disappeared. Quite strange, a bit like buying a book and only reading the first few chapters.

    Rino: Teenage Fanclub has now existed for more than three decades. Do you still remember anything from those early days?

    Norman: For that I have to go back a bit further first: before Teenage Fanclub, Raymond McGinley and I were in The Boy Hairdressers. We made a 12-inch on Stephen Pastel’s label. Francis MacDonald was also in the band, and later Jim Lambie joined, who is now a fairly successful visual artist.

    Rino: So it really started in a small scene?

    Norman: Yes, everybody knew each other and knew what the others were working on. It all happened very organically. At some point someone chose to go in a different direction. But Raymond and I decided to keep working together. We made demos, including of “Everything Flows”, and thought: why don’t we just put a band together, make an album and release it?

    Rino: It can be that simple.

    Norman: (laughs) Exactly. We asked Francis to drum on the first record. Then we needed a bass player. Gerard Love was a friend of mine. I called him and he said yes straight away. We then recorded a whole album in three days at Pet Sounds Studio in Glasgow, a Wet Wet Wet studio. But we weren’t entirely happy with how it turned out. Francis was off to university in the meantime, so we needed another drummer. That’s how Brendan O’Hare came in. Then we went to Sweet 16 in Rochdale, Peter Hook’s studio, and recorded some extra songs there.

    Rino: That first record was a patchwork of corrections and additions.

    Norman: Indeed. But the most important thing was: we didn’t want demos anymore. We wanted a finished product, something to come out with. I gave a tape of that album to Stephen Pastel. He passed it on to Gerard Cosloy, who was just starting up Matador Records in New York with Chris Lombardi. So our first album ended up being the third release on Matador. He also passed the tape to Dave Barker in London, who said he wanted to release the record in the United Kingdom. So suddenly we had two labels. We started playing a lot of shows. Our first shows were in America. We played CBGB’s on the launch night of Matador, in 1990, I think. Then the UK, Europe… and then Alan McGee came along, whom I knew through Primal Scream. He contacted us and said Creation would love to release our next record. We said okay. He just said: go into the studio, we’ll pay. He didn’t even ask for a contract.

    Rino: And then you made the fantastic Bandwagonesque. A record that sounded playful, yet at the same time struck a wistful chord.

    Norman: Yes, that makes sense. Maybe because the music sounds so light and open while some of the themes are darker. At the start of a band you’re mostly the sum of your influences. We loved Exile on Main St., Sonic Youth, Arthur Lee and Love, and garage rock. On that first record we really brewed all of that into a stew.

    Rino: Still, Bandwagonesque sounds like you had already found a voice of your own.

    Norman: That was down to Don Fleming. He produced that record, and heard us experimenting with harmonies. He said: you should focus on that, because nobody does that anymore. And that’s when something of our own really started to emerge.

    Rino: A strange question perhaps, but were you into Status Quo?

    Norman: (laughs) It’s not a strange question at all. We were all fans, in a way. Especially of the early records. “Pictures of Matchstick Men”, for instance, that’s a really great song. And their humour. Not everything had to be heavy and serious. Don’t get me wrong, we took our music very seriously, but we didn’t want to be the kind of band that pretends laughing is forbidden.

    Rino: You could feel that. When I interviewed you back then, there was always such an exuberant atmosphere around the band.

    Norman: Everything was based on that. It was very important to us. Some people think conflict feeds creativity, but for us it was paralysing. We wanted everyone in the band, and the crew too, to get along well. If it turns into a fight, that’s where it ends for us.

    Rino: Around that time the band became very big in a short space of time. How did you deal with that hype?

    Norman: You just ride the wave, there’s not much you can do about it anyway. We were with Geffen and DGC in America. They had just made Nirvana huge, and Sonic Youth with Goo. They signed us around that time. Maybe they thought we could cross over in some way, or catch some of that wave.

    Rino: But you yourselves didn’t think in those terms?

    Norman: No, not at all. We didn’t really expect any success on that scale. We did well, absolutely. We sold a lot of records in America and toured a lot. But that wasn’t what DGC was hoping for. They wanted to sell millions of records, whereas we were simply happy that we could tour and make music.

    Rino: You also toured with Nirvana, in the Nevermind period.

    Norman: We did the European leg of the Nevermind tour. It was quite impressive: you see a phenomenon explode, and you may only be a tiny part of it, but you are there. Suddenly we were playing arenas. Unbelievable. We had known them since around Bleach, through friends. They were very nice guys. They were overwhelmed themselves by how fast everything was happening. It was rather frightening but equally a fantastic experience.

    Rino: And later you experienced it once more with Radiohead.

    Norman: Yes, we did the OK Computer tour with them in America. They played venues of three or four thousand people, although they could easily have filled much bigger ones. But they deliberately kept things a bit smaller in the run-up to the album’s release. I went to watch every night: man, they were incredible live, they created an incredible sound. And their dedication to the audience was impressive. Thom had a sore throat, was ill, but every night he gave himself completely. Jonny Greenwood even did our lights back then. He asked: “Can I do your lighting?” We said: “Jonny, go for it.” (shaking his head) Unbelievable. Lovely guy.

    Rino: Was there a band or artist back then who meant a lot to you?

    Norman: There were many contemporaries we liked. Stereolab, for instance. And Alan McGee released great records: My Bloody Valentine, Felt, Primal Scream, and later Oasis, who brought money into the coffers. We also loved Superchunk, and now we’re on their label, Merge, which is fantastic.

    Rino: We, the listeners, lived with that music, but you shared a life with those people.

    Norman: We’ve been very lucky, and we’ve always been aware of that. The first time in New York we played in some building, the night before CBGB’s, for that Matador launch. We came into contact with Yo La Tengo and we’ve been friends ever since. That’s thirty-six years ago or so. We also loved Daniel Johnston enormously. Look, this is a letter Daniel gave us. (Norman briefly holds the letter up to the screen.) It says: “A super excellent Teenage Fan Club…” and then “I am your biggest fan, if you know what I mean… Love your music sincerely… Love Daniel Johnston.”

    Rino: That must have been special.

    Norman: Yes, it was incredible. I ended up touring with Daniel too, in a kind of supergroup: me, James McNew of Yo La Tengo, Scout Niblett, Jad Fair, Mark Linkous… We were the band behind Daniel. It was a short tour, but an incredible experience, very enjoyable. That’s how I became friends with Mark Linkous too. A wonderful, sweet guy. So talented. He made beautiful music. It’s so sad that he’s no longer with us. There’s a song, “The Most Beautiful Widow in Town”, and I still well up every time I hear it.

    Rino: Bandwagonesque closes with a rather odd instrumental: “Is This Music”. Were you into folk?

    Norman: That track was Jerry’s. He had a riff. I had a drum machine, an E-mu Drumulator, I think. We tinkered around, I programmed a beat and we layered guitars over it. Francis has a background in folk. He’s friends with John McCusker, a great fiddler, who played on almost all our albums. In Scotland you can just pick folk out of the air, it’s hanging around. (laughs)

    Rino: Of those three records, Thirteen moves me the most. Because of the melancholy, but also something euphoric. Hard and at the same time very fragile.

    Norman: We had mixed feelings about it. In those days we made those records quickly, the way you do as a young band. Not like in the sixties, when they put out two albums a year, but we still made three albums in about three years. At that age you’re incredibly productive. I have lots of good memories of it. But Thirteen was a real ordeal. We had been on tour for a long time and then went straight into the studio. We started with thirty songs and slowly whittled it down until an album remained. That wasn’t a good idea. It took many months of work.

    Rino: Because you lose the moment?

    Norman: Exactly. The lesson we took from it was: you mustn’t work on an LP for too long. You have to capture that moment! Nowadays I prefer to choose a smaller set of songs and focus on those.

    Rino: When Grand Prix came out, I felt: now everything clicks. Clarity, balance, confidence.

    Norman: The reviews of Thirteen weren’t unanimously great, and we hadn’t enjoyed the process either. So for the next record we wanted to approach things much more tightly. We booked The Manor in Oxford, a legendary studio where Tubular Bells was recorded. We spent a month there. We worked with David Bianco, an American, who has also passed away in the meantime.

    Rino: What did he bring to it?

    Norman: We met him in LA. He had produced or engineered Frank Black’s Teenager of the Year. Frank is a friend, and when we visited him once, we met David, and it clicked immediately. David was old-school, had worked with everyone from The Stones to AC/DC. He was Rick Rubin’s house guy. He really worked that mixing desk and gave the record a sound of its own. We made that album quickly and mixed it in LA. For the first time it felt like everything fell into place.

    Rino: In the run-up to the interview I reread the lyrics, and it felt like a story in three parts: the youthful lightness of being, then complete confusion, and then suddenly: clarity.

    Norman: Yes, I think that’s right. While you’re making those albums, you get older, more mature. We write from personal experience. So every record reflects where we are at that moment as people.

    Rino: You were three different songwriters, but it always worked as one band.

    Norman: The nice thing about three songwriters is that the burden doesn’t rest on one person. If you make ten or fifteen albums, you’re talking about a hundred and fifty songs. It’s hard to keep all of that up to standard if everything has to come from one person. Besides, you influence each other. You hear a brilliant idea from someone else and think: damn, I have to come up with something that good too. And you play on each other’s songs. For us that was always a strength.

    Rino: I sometimes think it’s ultimately better not to become as big as Nirvana.

    Norman: Absolutely. Almost nobody knows who we are. But when you’re that big, you’re recognised everywhere. That seems tough to me. Luckily, we were just unsuccessful enough to mostly go unrecognised.

    Rino: For me there’s also a second Teenage Fanclub: fuller, calmer, warmer, more reflective.

    Norman: Yes, that’s just what happens when you get older. You look back and at the same time you write about what’s happening in your life. I got divorced from my wife five years ago, and that was traumatic. But writing songs about it helped me, it helped me come to terms with it. It’s okay now. I have a good relationship with my ex-wife. Things happen: relationships, people you meet. We don’t really write outspokenly political songs, although political references do sneak in sometimes. But we’d rather draw on our personal lives.

    Rino: If you could talk to your younger self, what would you say to him?

    Norman: I wouldn’t change that much, but one tip: spend more time on the lyrics. Sometimes I listen back to old lyrics and think: I could have done that a bit better. In the beginning I felt I had nothing to say. But I just didn’t put in the work. So: Norman, take more time, grab a notebook, look around, make notes and write better lyrics. (laughs)

  • Gavin Friday: “Die twee uur op het podium, dat is pure extase”

    Interview: Rino Feys

    Gavin Friday zit in zijn werkkamer; achter hem hangen portretten van Oscar Wilde, Jacques Brel en David Bowie. De Ierse zanger, componist en beeldend kunstenaar - in de jaren tachtig het hoofd van The Virgin Prunes - oogt energiek en scherp. We praten over zijn jongste album Ecce Homo, over verlies, geloof, Sinéad O’Connor, ouder worden en over de tournee die hem straks tot in Roeselare brengt.

    Rino: Toen Ecce Homo uitkwam, was ik niet meteen overtuigd. Maar toen ik de plaat, naar aanleiding van dit gesprek, opnieuw beluisterde, bloeide ze helemaal open. Het is een gelaagd, complex en ambitieus werkstuk.

    Gavin: Ik hou van albums die traag openvallen. Toen ik jong was, kocht je een plaat, en de nummers die je eerst oversloeg, werden na een tijd vaak de belangrijkste. Ik wou met Ecce Homo zo’n plaat maken, eentje die zich verzet tegen de fast culture. Ik wil muziek maken zonder houdbaarheidsdatum.

    Rino: Je hebt recent enkele geliefden en vrienden moeten afstaan, zoals je moeder en nog niet zo lang geleden Dave Ball, met wie je dit album maakte - ooit de helft van Soft Cell.

    Gavin: Ik kende Dave sinds 1982, toen hij de laatste Virgin Prunes-plaat produceerde. Hij had ooit een zwaar ongeluk waarbij hij zijn rug brak, en sukkelde sindsdien met zijn gezondheid. We vulden elkaar perfect aan. Hij was een pure ziel.
    En midden in de opnameperiode overleed mijn moeder aan Alzheimer. Ooit maakte ze de jurken van de Virgin Prunes. Ze was mijn bondgenoot, ook toen mijn vader niet blij was met wat ik deed. Alzheimer is een wrede ziekte: ze rooft langzaam de ziel van iemand. Lamento is voor haar - en voor een vroegere geliefde. Twee vrouwen die me elk op hun manier gevormd hebben.
    Ik heb mijn moeders laatste voicemail bewaard: ze wenst me daarin een gelukkige verjaardag. Dat zit in die song verwerkt.

    Rino: Ook Sinéad O’Connor was een goede vriendin.

    Gavin: Ze zou meezingen op de nieuwe plaat. De dag dat ze stierf, zat ik in de keuken. Het nieuws kwam binnen, en meteen zonden alle Ierse radiostations haar muziek uit. Overal hoorde je haar stem, ramen open, mensen die meehuilden. Het was alsof het hele land rouwde. Ze was moedig, compromisloos. Ik mis haar nog elke dag - haar woede, maar ook haar eerlijkheid.

    Rino: Je muziek klinkt groot, bijna theatraal.

    Gavin: Een album moet een wereld zijn, zoals Bowie of Tom Waits die creëerden. Ik ben een oude ziel, ik geloof nog in dat idee. Tijdens een tournee met Virgin Prunes kreeg ik een videocassette van Brels laatste concert in de Olympia. Zijn intensiteit sloeg me omver. Ik heb ook altijd een zwak gehad voor het Weimar-tijdperk: Kurt Weill, Duitse cabaretmuziek, die schaduw tussen ironie en wanhoop. Dat zit nog steeds in wat ik doe.

    Rino: Wat kan het publiek verwachten?

    Gavin: Een intense show. Ecce Homo vormt de ruggengraat, maar ik breng ook ouder werk, zelfs Virgin Prunes-nummers. Ik werk met geweldige muzikanten, klassiek geschoold. Het wordt een theatrale reis, een totaalervaring met licht, beweging en contrast.
    Ik heb mezelf als performer te lang verwaarloosd. Optreden houdt me jong. Zodra ik op het podium sta, voel ik me levend. En ook podiumangst - ja, altijd. Maar zodra het eerste nummer begint, verdwijnt dat.
    Die twee uur op het podium, dat is pure extase.

    21.02.2026 - Het Depot - Leuven

    22.02.2026 - Bourla Theatre - Antwerpen

    24.02.2026 - Carré - Amsterdam

    25.02.2026 - De Spil -Roeselare

    21.02.2026

© 2025 Het Verhaal. All Rights Reserved.
Cookie Gebruik
We gebruiken cookies om een vlotte browse-ervaring te garanderen. Door verder te gaan gaan gaan we ervan uit dat u het gebruik van cookies accepteert.
Leer meer